منصوری گندمانی روح اله     gandoman  

به نام خداوند بخشنده مهربان

فراز های از عرفان مولانا

مولوی خود را کسی میدانست که جوی میکند و آبی در این جو روان مینماید تا آیندگان به نوبت و تفریق از آب آن بهره بگیرند .  

هین بگو که ناطقه جو میکند   تا به قرنی بعد ما آب رسد

گرچه هر قرنی سخن آری بوّد    لیک گفت سالفان یاری بوَد

****************

عید یعنی روز نو روزی که آدمیان جامه نو می پوشند جهان جامه نو می پوشد و طراوت از سر و روی زمان می بارد .

باز آمدم چون عید نو تا قفل زندان بشکنم      وین چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشکنم

******************

اگر طلا را بدست ناقصان بدهید ضایع میکنند و اگر خاک را به دست کاملاً بدهید طلا میسازند .

کاملی گر خاک گیر زر شود                    ناقص ار زر بُرد خاکستر شود

******************

کسی که از زمان و یا به تعبیر مولانا از ساعت رهایی یافته ؛ عید شدن را به مثابه امری جاری و طبیعی و نه استثنائی در خویشتن تجربه میکند .

جمله تلوین ها ز ساعت خاسته است رَست از تلوین که از ساعت برست

چون ز ساعت ، ساعتی بیرون شوی  چون نماند ، محرم بی چون شوی

******************

گذشته و آینده را بسوزان و در بند ماضی و مستقبل نباش اینها مثل گره هایی هستند که در نی میافتند و مانع عبور نفس و بر آمدن صدا میشوند .

هست هشیاری ز یاد ما مضی   ماضی و مستقبلت پردۀ خدا

آتش اندر زن به هر دو ، تا به کی        پٌر گِره با شی از این هر دو چو نی

تا گِره با نی بُوّد همراز نیست                      همنشین آن لب و آواز نیست

*****************

مهمترین تصویر مولوی از انسان تصویر نی بوده او خود را مانند نیی میدید که بر لبان خداوند نشسته است و خداوند هر گونه که میخواهد می نوازد .

دو دهان داریم گویا همچو نی     یک دهان پنهانست در لبهای وی

با لب دمساز خود گر جفتمی   همچو نی من گفتنی ها گفتمی

****************

مولوی در ابتدا این غزل سرّ جاودانگی خود را به وضوح و صراحت بیان میکند .

مرده بودم زنده شدم گریه بدم خنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

******************

در عرفان عاشقانه مولانا بر خلاف عرفان خائفانه  غزالی < غم > جای ندارد .

باده غمگینان خورند ما ز می خوشدل تریم رو به محبوسان غم ده ساقیا افیون خویش

خون ما بر غم حرام و خون غم بر ما حلال     هر غمی کو گرد ما گردید شد در خون خویش

******************

باغ سبزِ عشق کو بی منتها ست  جز غم و شادی در او بس میوه هاست

عاشقی زین هر دو حالت برتر است   بی بهار و بی خزان سبز و تر است

از غم و شادی نباشد جوش ما   با خیال و وهم نَبوَد هوش ما

حالتی دیگر بود کان نادر است   تو مشو منکر که حق بس قادر است

*******************

گفت که سرمست نه ای رو که از این دست نه ای رفتم و سر مست شدم وز طرب آکنده شدم

گفت که تو کشته نه ای در طرب آکنده نه ای   پیش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم

گفت که دیوانه نه ای لایق این خانه نه ای   رفتم و دیوانه شدم سلسله بندند ه شدم

دیدۀ سیر است مرا جان دلیر است مرا     زّهره شیر است مرا زُهره تابنده شدم