حکایت سعدی
چنيــن گفت شوريده اي در عجم
بــه كسـري كه اي وارث ملك جم
*****
اگـر ملك بــرجم بمــاندي و بخت
تــرا كي ميسّر شـدي تاج و تخت
*****
اگــر گنــج قـارون به دست آوري
نمــاند مگــر آنچـه بخشي، بــري
*****
چــو الب ارسـلان جان به جانبخش
پســر تــاج شـاهي به سر برنهاد
بــه تــربــت سپــردنش از تاجگاه
نــه جــاي نشستــن بـُد آماجگاه
*****
چنيــن گفت ديــوانه اي هوشيار
چــو ديــدش پسـر روز ديگر سوار
*****
زهي مُلــك و دوران ســر در نِشيـب
پــدر رفــت و پــاي پسـر در ركيب
*****
چنينــــست گـــرديـــدن روزگــار
سبــك سيــر و بـد عهد و ناپايدار
*****
چــو ديرينــه روزي ســـرآورد عهـد
جــوان دولتي ســربـــر آرد ز مهد
*****
مَنِــه بـر جهان دل كه بيگانه ايست
چو مطرب كه هر روز در خانه ايست
*****
نــه لايـــق بـــود عيش بــا دلبـــري
كــه هــر بــامدادش بود شوهري
*****
نكـويي كن امسال چون دِه تراست
كــه ســال دگر، ديگري دهخداست
اي مالك