مرحوم صغیر اصفهانی از شاعران شیرین سخن و طراز اول متاخر است. نامش حسین فرزند آقا اسد الله بود و به تاریخ 13 رجب 1312 ه.ق چشم به جهان گشود .دوران طفولیت ،أعنی 9-8 سالگی طبع شعرش شکوفا شد و به واسطۀ صغر سن ، تخلصش صغیر گردید.

در اشعار حکمت آثار صغیر به خوبی میتوان انس با قرآن و احادیث و اخبار و مذاق عرفان را دید.

صغیر از محبان حضرت حیدر کرار و در طریق عرفان از ارادتمندان آقا میرزا زین العابدین پا قلعه ای بود  .او شخصی بلند همت و صاحب استغنای طبع و وارسته از اخلاق ذمیمه و متصف به صفات حسنه بود که از راه بافندگی با کدیمین و عرق جبین امرار معاش می کرد .

آثارش مورد توجه اهل ذوق و صاحبان حال و ارادتمندان ائمه اطهار است به گونه ای که دیوان اشعارش   نه بار و مصیبت نامه اش  که شرح واقعه جانسوز کربلا ست یازده بار فقط در زمان حیاتش تجدید چاپ شد .

از دیگر آثارش وداد بشر ،خطبة الغدیر، فضایل الائمه ،و ریاض الحسینی است .تاریخ وفات صغیر را سه شنبه یکم جمادی الاخر سال 1390 ه.ق ثبت کرده اند .

سه رباعی با عنوان مناجات اثر طبع صغیر تقدیم می شود  با این امید که پس از این اشعار دیگری از صغیر تقدیم گردد .

 

مناجات

                   ای آن که خداوند حدوث و عدمی                   فرمانده عرش و فرش و لوح و قلمی     

                  من جمله خطا و سهو و جرم و گنهم               تو صاحب لطف و عفو و جود و کرمی

**

                  یا رب ز خطای خود پرستی توبه                     وز حالت هوشیاری و مستی توبه

                  چون غیر خیالی نبود هستی من                   یا رب هم از این خیال هستی توبه 

**

                  ای آنکه به من ز من نزدیکتری                       نا کرده بیان ز حالتم باخبری

                  قلب و بصرم به نور خود روشن کن                 ای آنکه مرا خالق قلب و بصری